جهان بين

مرز بين دنيا و آخرت

Wed, 01 Feb 2006 11:49:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

پرواز روح بلند يكي از عزيزان و بهانه اي براي نوشتن بخشي از يك وصيت نامه:

از امام جعفر صادق(ع) سئوال شد، بيت المال چگونه تقسيم مي شود؟ فرمودند، اهل اسلام فرزندان اسلامند. من همه را در بخشش برابر قرار مي دهم. اگر هر يک از مسلمانان، فضيلت و مزيتي دارند، ميان خود و خدايشان است. من آنان را همچون پسران يک پدر به شمار مي آورم که اگر يکي فضل و صلاحي دارد، و ديگري گرفتار ضعف و نقصي است، اين چيزها در تقسيم ارث ميان آنان تاثيري ندارد.

مقدمه

در ابتدا، جهت تيمن و تبرک جستن به حضرت صديقه طاهره(س)، مبادرت به نقل وصيت ايشان به حضرت علي(ع) مي نمايم که او بهترينِ زنانِ عالم بوده، هست و هم چنين ام ابيها(ص) است و ام الائمه(س) مي باشد.

" بسم الله الرحمن الرحيم، هذا ما اوصت به فاطمه بنت رسول الله اوصت و هي تشهد ان لا اله الا الله و ان محمد عبده و رسوله و ان الجنه حق و النار حق و ان الساعه آتيه لاريب فيها و ان الله يبعث من في القبور، يا علي، انا فاطمه بنت محمد، زوجني الله منک لاکون لک في الدنيا والاخره، انت اولي بي من غيري، حنطني و غسلني و کفني باليل و صل علي و ادففني باليل و لا تعلم احدا و استودعک الله و اقرء علي ولدي السلام الي يوم القيامه". وصيت بانوي برگزيده دو عالم، کوتاه ولي بسيار تاثر برانگيز است. در آن نشاني از امور دنيوي نيست که اصولا براي او اين امور ارزشي نداشته اند.

من به تاسي از حضرت رسول اکرم(ص)، حضرت فاطمه زهرا(س) و ائمه طاهرين عليهم السلام، به وحدانيت خداوند تبارک و تعالي، رسالت حضرت رسول اکرم(ص)، و اوصياي عظيم الشان ايشان، يعني دوازده امام، که اول آنها حضرت علي بن ابي طالب(ع) و آخرين ايشان حضرت صاحب الزمان مهدي(ع)، قائم آل محمد، است گواهي داده و خداوند کريم را به شهادت مي گيرم که اعتقاد دارم، بهشت و جهنم حق بوده و روز رستاخيز، يعنی قیامت، حق می باشد.

امروز که بحمد لله از نعمت سلامتی برخوردارم و و توان آن دارم تا انشاءالله به راه حق بروم، با اختیار و از روی محبتی که به خداوند تبارک و تعالی دارم و او، خود این محبت را در دلم ایجاد کرده است، و به خاطر اعتقادی که به حاضر و ناظر بودن او، یعنی الله دارم، شرم دارم که به جز راه حق و راهی که اولیاء، اوصیاء و رسولان او انتخاب کرده اند، راهی را بر گزیده و ادامه دهم، پس راه پر خیر و برکتش را انتخاب و دنبال می کنم و از او عاجزانه مسئلت دارم تا در پیمودن این راه کمکم کند. با اینحال، هرگز نه ادعا دارم و نه می توانم اینگونه ادعایی داشته باشم که هر آنچه که به جای آورده ام و یا بر زبان آورده ام و یا دیگران از من دیده اند، همان هایی بوده است که خداوند تبارک و تعالی از من انتظار داشته است، بلکه یقینا، رفتار، گفتار و کردارم طوری بوده است که از بدهایي كه حق خدايي است، ازخداوند متعال، و از بدهايي كه حق الناس(حق مردم) هستند، از كساني كه به آنان بدي كرده ام طلب عفو و بخشش ميکنم.

. بنابراین، هنوز که در این دنیا هستم و اختیار دارم و قادرم تا از ناشایست هایی که به عمل آورده ام و یا هر آنچه که الله، پروردگار عالمیان، از آن نهی نموده و در این دنیای فانی در رفتار، گفتار و کردار من وجود داشته است توبه کنم. از پروردگار عزیز، کریم و توبه پذیر می خواهم تا قلم عفو بر جرایم اعمال من بکشد و روسفید وارد برزخ، قیامت و دارالسلامم بکند و همواره با حضرت رسول اکرم(ص)، حضرت فاطمه (س) و ائمه طاهرین علیهم السلام، قرین و همنشینم نماید.

فرصت را غنیمت شمرده و در وصیت خود که آخرین توصیه من به بازماندگانم است که انشاءالله در غیاب من مورد توجه آنان قرار خواهد گرفت، یاد و نامی از سرور شهیدان، حسین بن علی(ع) می نمایم. امید است اکنون که در قبر خوابیده ام دستگیریم کند.

یاد و ذکر مورد نظر، بر گرفته از زیارت وارث است. مقصود از اين زيارت و ذکر نام امام حسين(ع)، این است که مقام، منزلت و درجه ای که آن حضرت، در درگاه خداوند تبارک و تعالی دارد را به خودم و مخاطبينم متذكر شوم و از خداوند متعال بخواهم كه ايشان را شفيع من قرار دهد.

"السلام عليک يا ابا عبدالله اشهد انک کنت نورا فی الاصلاب الشامخه و الارحام المطهره لم تنجسک الجاهليه بانجاسها ولم تلبسک من مدلهمات ثيابها، سلام بر تو يا ابا عبدالله، شهادت مي دهم که تو نوری در اصلاب شامخ و ارحام پاک بودی، دوران جهالت هرگز مقام توحيد کامل تورا آلوده نکرد و غباري از شرکهای زمان شرک بردامان تو ننشست. اشهدالله و ملائکته و انبيائه و رسله اني بکم مومن و بايابکم موقن بشرايع ديني و خواتيم عملي و قلبي لقلبکم سلم و امري لامرکم متبع، من خدا، ملائکه، پيغمبران و رسولان خدا را به شهادت می گيرم که به شما ايمان داشته، به رجعت شما يقين دارم. هر قدمی که در راه دين بردارم و هر عملی که در زندگانی انجام دهم به دوستی شماست و دلم تسليم قلب پاک شما و کارم به تبعيت از امر شماست. اسئل الله بالشان الذي لک عنده و بالمحل الذي لک لديه ان يصلي علي محمد و آل محمد و آن يجعلني معکم في الدنيا و الاخره، يا ابا عبدالله، به حق شان و مقامی که تو در نزد پروردگار داری، از او درخواست می کنم که بر محمد وآل محمد درود فرستد و مرا هم در دنيا و آخرت با شما قرين و همنشين نمايد".

متن وصیت

با سلام به همسرم، که عمری را با هم گذراندیم و سعی کردیم تا از بندگان غوطه ور شده دردریای لطف و کرم الهی كه همواره به اين امر متذكرند باشيم، امیدوارم خداوند تبارک و تعالی، تلاشهایمان را که به امید انجام اعمال نیک و صالح، انجام داده ایم، پذیرفته باشد. همسرم، از تو تقاضا دارم تا کم کاری، قصور و اشتباهات مرا که به نحوی برایت زحمت، سختی و مشکل ایجاد کرده اند، نادیده گرفته و حلالم کنی. همسرم، امید وارم که آنقدر عمر با عزت و طولانی پیدا کنی که خودت میل داری. دعا می کنم که طولانی شدن عمرت همراه باسلامتی باشد تا زحمتی برای خود و دیگران نداشته باشی. از خداوند می خواهم پس از سیر کافی و بهره مندی از ثواب اعمال صالح دنیوی، به جوار حق تعالی منتقل گردی. آنقدر خداوند به تو مهلت ماندن در دنیا بدهد که شاهد شکوفایی و عزتمندي بيشتر و بيشترفرزندان و نوه هایمان باشی. خداوند پشتیبان تو باشد. شريك زندگيم، از تو می خواهم همانطور که به هنگام زنده بودنم در نمازهایت برایم دعای خیر می کردی و از خداوند می خواستی که از اشتباهاتم درگذرد، اکنون که به غفران و رحمت الهی بیشتر از قبل نیازمند هستم نیز برایم دعا کرده و بدانی که در تاریکی قبر خیلی نیازمند دعای خیر تو هستم. با دعاهایت از خداوند متعال بخواه که فشار قبر را بر من آسان کرده و آنرا از من دور نماید. خدا نگهدار تو و دیدار به قیامت.

سلام به مادر پیر و عزيزم. دعا می کنم که خداوند به تو سلامتی بدهد تا بهتر در طاعت او بکوشی. خداوند تو را قوت قلب و صبر دهد. مادرعزيزم، دعایم کن تا در قبر و به هنگام تنهایی و تاریکی، حق تعالی مرا مورد لطف خاص خودش قرار دهد. خداحافظ و دیدار ما به قیامت و روزی که پروردگار عالمیان به من و تو رخصت دیدار مجدد بدهد.

سلام خدمت فرزندانم، از شما می خواهم تا با استعانت از درگاه خداوند متعال، در زیر چتر خاندان عصمت و طهارت قرار گرفته و پشتیبان هم در زندگی باشید. امید آن دارم که مرا که تمام تلاشم در زندگی، رساندن قافله خانواده ام به سعادت دنیوی و اخروی بوده است، به خاطر هر آنچه که ناخواسته به شما تحمیل شده و یا بر شما سخت گذشته است، در حالیکه شاید می توانسته است بهتر باشد، ببخشید و حلال کنید. گر چه اکنون در میان شما نیستم، ولی از آنجا که اعتقادم به عالم برزخ و قیامت پس از مرگ بسیار قوی بوده و هست، به طور یقین می دانم که خداوند متعال، دوباره ما را به هم رسانده و در سایه لطف، مغفرت و رحمت واسعه خویش مهمان نموده و روزی خواهد داد. بنابر این، انشاءالله هر یک از شما پس از سپری کردن عمری طولانی در دنیا، و کسب معرفت الهی و انجام اعمال نیکی که موجبات رضای خداوند را فراهم می کنند، به دیار باقی آمده و نه تنها من، بلکه همه انسانهای عبد و بنده خداوند را ملاقات خواهید کرد که قبل از من در جوار قرب الهی قرار گرفته اند. توصیه من به همه شما این است که تا زمانی که مادرتان در بین شماست با او با مهربانی و عطوفت رفتار کنید، البته با شناختی که از همه شما دارم، یقینا اینگونه خواهید بود. تلاش همه شما در زندگی دنیا، کسب رضای الهی باشد که عاقبت به خیر، کسی است که خداوند متعال از او راضی است. در زندگی همواره راستگو و درستکار بوده و در بین مردم، با بزرگواری زندگی کنید و همواره از امور پست و بی ارزش دوری کنید. تلاش کنید و از حق تعالی بخواهید تا راه درست و راست را به شما نشان دهد. سعی کنید نمازهای واجبی را که خداوند بر عهده تان گذاشته است در اول وقت اداء کرده و روزه های ماه مبارک رمضان را با شادابی و نشاط بگیرید. از شما می خواهم در ماههای رمضان، به ویژه سحرهای پر برکت آن، برایم استغفار کرده و برای همه اسیران خاک، از جمله من گنهکار، دعا کنید. در این ماه عزیز به درگاه خداوند شهادت بدهید که من ماه مبارك رمضان را دوست می داشتم و سعی می کردم تا احترام و حرمت او را نگه دارم. سلام مرا به فرزندان خودتان که نوه های من هستند، ابلاغ کنید و از ایشان بخواهید که در شناخت هر چه بیشتر خداوند تبارک وتعالی کوشش نموده و در جهت جلب رضایت او تلاش نمایند. همه شما را به خداوند می سپارم.

خوب، اکنون که در جایگاه ابدی خود، یعنی قبر، قرار گرفته ام و به فرمایش حضرت سجاد(ع) در دعای ابوحمزه ثمالی، گریه می کرد از تنهایي در قبر، از تک تک شما می خواهم که اولا مرا حلال کنید، و در ثانی از خداوند تبارک و تعالی، برایم تقاضای عفو و بخشش نمایید. اگر تمایل دارید و برایتان هم ممکن است ، برای شادی روحم صدقه داده و در شبهای جمعه با قرائت فاتحه، ثواب آنرا به منِ نیازمند هدیه بدهید و بدانید که تا در دنیا بودم، همیشه برای شما تلاش داشتم و اکنون انتظار دارم که برایم طلب استغفار کنید باشد که به تقاضاهای شما جوانان، خداوند به بنده گنهکار خودش، با دید رحمت و غفران نگاه کرده و در جوار خود جایم دهد.

در احادیث هست که روح اموات به تناسب ایمان و اعتقاد و عمل صالحی که در دنیا انجام داده اند، در فواصل زمانی کوتاه یا بلند مدت، به دیدار خانواده هایشان می روند، امیدوارم اولا خداوند متعال به من اجازه دهد که به دیدار و خواب شما بیایم و ثانیا، همواره شادابي، شادي،سربلندی، نیکوکاری و بزرگواری شما را شاهد باشم.

به اميد اينكه همگي از بندگان شايسته خدا باشيم. خدا يا رو نگهدارتان باد

همسر، فرزند و پدر شما

كشته فتاده به هامون

Thu, 08 Sep 2005 10:31:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

کُشته فتاده به هامون

حسن مداح عارفي

مقدمه

بياني نوراني از حضرت رسول اکرم(ص) وجود دارد که فرمود، ان الحسين مصباح الهدي و سفينه النجاه، همانا حسين(ع) چراغ هدايت و کشتي نجات است. آيا همانطور که قرآن کريم و امام رضا(ع) شروطي را جهت رستگاري انسانها برشمرده اند، وجه و وجوهي بر هدايت و نجات حسيني، مترتب است ؟ چه افرادي مي توانند از نور هدايت ايشان بهره مند و بر کشتي نجات قرار گيرند؟ آيا نور حسيني، شاملِ راه گم کردگاني که اقراري بر گمشدگي خود ندارند و بر اين پندارند که خود، اصلِ راه هستند، مي شود؟ و بالاخره، چگونه بدون حضور در ساحل ناامن زندگي، يا بدون احساسِ خطرِ غرق شدن در درياي طوفاني، مي توان کشتي نجات حسيني را ناجي خود شناخت؟

مدتها در ذهن نگارنده بود که در باره مظلوميت معصومين و امام حسين عليهم السلام، و چگونگي ارتباط معتقدان به اولياي الهي با آنها، مطلب يا مطالبي نوشته و انتشار دهد؟ اين موضوع در ايام ولادت يا سوگواري سالار شهيدان، يا ايام ولادت و شهادت ساير ائمه طاهرين(ع) در ذهن نگارنده تکرار مي شد. در محرم 1425 هجري قمري، پس از اتمام يک دورِ ديگر از سوگواري بر آن امامِ همام، پيش زمينه نگارش مطلب حاضر فراهم شد و اکنون در سوم شعبان 1426، پيش روي شما خواننده گرامي قرار گرفته است، اميد است مورد قبولِ حق، سبحانه و تعالي، قرار گيرد که به يقين مورد رضايتِ حضرت ابا عبدالله الحسين نيز خواهد بود و آرزو دارد تا در دنيا و آخرت دستگيريمان کند.

ذکر و ياد حسين(ع) در عاشورايي ديگر

ابتدا و قبل از آغاز هر سخني، چند سئوال نه چندان مرسوم، مطرح مي شود، بديهي است که پاسخ به آنها، نيازمند تامل و تفکر است، زيرا که اگر بي محابا از کسي سئوال شود، ممکن است بر نتابيده و متعصبانه و غضبناک بر پرسش کننده خورده گيري کند. با اين حال، نگارنده از خوانندگان گرامي تقاضا دارد تا به خاطر همان کسي که در ايام ولاددتش به شادماني پرداخته و يا در هنگام شهادتش به سوگ مي نشينيم، لختي درنگ کرده و بعد از تفکر و انديشه، به ارايه پاسخِ درخور بپردازند :

· اگر در زمان حيات امام حسين عليه السلام حضور مي داشتيم، آيا جزو گروه حامي و ياور ايشان بوديم و يا نعوذبالله در شمشير کشيدن بر روي آن حضرت، گوي سبقت از ديگران مي ربوديم؟

· آيا تاکنون فکر کرده ايم که با روشي که در زندگي داريم، اگر حضرت امام حسين عليه السلام حضور مي داشت، با ما چگونه رفتار مي کرد و يا چگونه مورد خطابِ آن حضرت واقع مي شديم؟

· همه ما کم و بيش شنيده ايم که احياي دين رسول الله(ص)، در سايه امر به معروف و نهي از منکرِ امام حسين (ع) صورت گرفته است، و آگاه هستيم که اين امر، به نوبه خود منجر به شهادت جانسوز آن حضرت و 72 تن از يارانش شد. براستي اگر امام حسين عليه السلام بخواهد امر به معروف و نهي از منکري در جامعه امروز ما داشته باشد، چه معروف يا معروف هايي را به ما يادآوري خواهد نمود، که از ياد برده ايم؟ و از انجام چه منکر يا منکرهايي ما را نهي خواهد کرد که در انجام آن مصِر هستيم؟

· آيا مي پذيريم که ممکن است معروفي را از ياد برده و يا منکري را به جاي معروفي جاري کرده باشيم که آن حضرت، اراده احياي دين جد مکرمشان را در زمان حاضر و در بين ما بکند؟

· آيا هرگز اين انديشه را داشته ايم که ممکن است هر يک از ما منکرهايي را معروف پنداشته و معروف هايي را منکر شمرده باشيم؟

· آيا هيچ انديشيده ايم که ماکه بر سر و سينه زنان عزادار و سوگوار شهادت آن حضرت هستيم، ممکن است در زندگي انفرادي و يا اجتماعي خود، رفتاري همانند زندگي انفرادي و يا اجتماعي مردمِ کوفه، کربلا، مدينه و مکه آن زمان داشته باشيم؟

· آيا اعتقادمان به ايشان و ساير معصومين عليهم السلام آنقدر قوي هست که اگر امرِ به ظاهر معروفي را که در نزدِ ما معروف است، نهي کنند و يا کم بها دهند، و امرِ به ظاهر منکري را که در نزد ما منکر است، منکر ندانند ويا معروف بدانند، بي چون و چرا بپذيريم؟ يا اينکه به خود، بيش از ايشان اعتقاد داشته و با ايشان به مجادله پرداخته و حتي نعوذبالله، عاشورايي ديگر و ولي الله کُشيِ ديگري براه مي اندازيم؟شايد يکي از علل غيبت حضرت بقيه الله الاعظم(عج)، به خاطر کم توجهي و يا عدم توجه و نيز عدم آمادگي ما در پذيرش اوامر و نواهي الهي باشد که توسط ايشان بايد جاري شوند.

اکنون روندي بررسي مي شود که حسين وارث آدم(ع) را به کربلا و گودال قتلگاه کشاند و اسارت خاندان رسالت را بدنبال داشت. به طور قطع و يقين مي توان گفت که اگر مردمِ تمامي ادوار تاريخ زمين، آنچه را که امام حسين (ع) معروف و يا منکر معرفي می کرد، معروف و منکر می پنداشت، و به انجامِ معروفِ حسيني روی می آورد و در دور شدن از نواهیِ حسيني قدم استوار می ساخت، بر سرِ خاندان رسالت، نمی آمد آنچه که آمد و ما را سوگوار غم از دست دادن آن گران مايگان نمي ساخت.

امام(ع) تجسم اعمال و نيات پاک است، تا زمانی که رفتار، کردار و پندار او در جامعه جاری و فراگير نشود، امام تنهاست، اگر چه حاضر يا غايب باشد. بر همين منوال، اگر مردم تلاش کنند تا رفتار، کردار و پندارِ امام را جاری کنند، امام امامت می کند، اگر چه حاضر يا غايب باشد. با اين حال، دليلي بر غايب ماندن ايشان نمی توان اقامه کرد.

با توجه به خصوصياتي که در زيارت وارث برای امام حسين(ع) و در ساير ادعيه و احاديث برای شهدائ کربلا ذکر شده است، گريه بر حسين(ع)، تنها برنحوه شهادت ايشان نيست بلکه "هم چنين" به خاطر از دست دادن عبد شايسته خداوند تبارک و تعالي و ياران با وفای اوست، امام حسين (ع) در باره حضرت علی اکبر فرمود که او ُخلقا و َخلقا شبيه حضرت رسول(ص) است، همانطور که رسول اکرم،"ماينطق عن الهوی" بود، علی اکبر نيز چنين بود. با مطالعه تاريخ، کشتارهای انسانی زيادی را می توان يافت که از نظرِ فجيع بودن، بسيار فجيع تر از کشتن حسين(ع) و ياران او در روز عاشورا بوده است. عمل لشکريان مغول در ايران، از نظر وحشي گري و قتل و غارت، بسيار بدتر از وضعي بود که در کربلا اتفاق افتاد. بنابر اين، گريه بر حسين (ع) و اصحاب و ياران او، که صلوات و درود خدا بر آنان باد، به خاطر غمِ انجام آنگونه رفتارها بر چنين انسانهای شريف است. به ديگر سخن، گر چه کشتن انسانها دردآلود است و بايد به کشنده آنها لعنت فرستاد ولی اگر کشته فتاده به هامون، حسين فاطمه باشد، بس تاسف بارتر و تامل برانگیزتر است.

زندگي در غياب حسين(ع) چگونه بايد باشد تا رضايت آن عزيز را بدنبال آورد؟ چه کنيم تا در جمع لشکريان آن حضرت ونه در لشکريان مقابل ايشان ثبت شويم؟ در زيارتِ حضرت سيدالشهدا (ع) در زمانها و مکانهای مختلف، ثواب ها و درجات بسياری از جانب ائمه طاهرين(ع) وارد شده است، اگر به کنه اين زيارتها و دستورات توجه شود، به روشني می توان دريافت که مقصود از اين همه توصيه و تاکيد در انجام زيارت ها و ذکر و ياد امام حسين(ع)، آگاه شدن زيارت کننده نسبت به مقام، منزلت و درجه ای است که آن حضرت در درگاه خداوند تبارک و تعالی داشته و با اين حال، مردم ناآگاه به حق و مقام او، در زمان حيات او به نحوی عمل کردند که منجر به شهادت ايشان شده و بعد از آن حضرت نيز، نه تنها فرصتِ رهبری و زعامت مسلمين به فرزندان شايسته ايشان داده نشد، بلکه عرصه بر قائم آل محمد، سلام الله عليه، آنقدر تنگ شد که اراده خداوندی بر غيبت طولانی مدت ايشان تعلق گرفت و آن نعمت خداوندی از نظرها نهان شد.

اکنون پرسش این است که چه کسی لایق عارف شدن به حق، درجه و شان امام حسين(ع) است؟ عارف کسی است که به کمک قرآن و عترت پيامبر(ص) زنگار از قلب، روح و جسم خود برگرفته و آنرا محلی برای انعکاس نور و عشق حسين (ع) ساخته است. حسين(ع) که قرآن مجسم است، کسی را می پذيرد که با او، يعني قرآن، سنخيت داشته باشد. در اين ميان، موضوع تبرک يافتن و تبرک جستن زيارت کنندگان امام حسين(ع)، درجه بندی شده و هر کسي که قابليت بيشتری در انعکاس رفتار، کردار و گفتار حسينی از خود نشان دهد متبرک تر از کسی است که خود را بيشتر و نزديک تر به ضريح آن حضرت ساخته و لباس يا پارچه های همراه خود را به ضريح مبارکش کشيده باشد، به عبارتي، انسان وقتي متبرک می شود که الهی شده باشد. الهی شدن زمانی اتفاق می افتد که انسان، رفتار، کردار و گفتار حسينی را از خدا درخواست کرده و آنقدر بر خواسته خود پافشاری کند تا در او عينيت يابد. در اين شرايط، دعاي زايری که درخواست کرده است که "يا ابا عبدالله، به حق شان و مقامی که تو در نزد پروردگار داری، از خدا می خواهم که بر محمد و آل محمد درود فرستد و مرا در دنيا و آخرت با تو قرين و همنشين نمايد"، مستجاب گشته است. انسان در دنيا و آخرت، وقتی قرين امام حسين(ع) می شود که رفتار، کردار و گفتار حسينی داشته باشد. اينطور به نظر می رسد که علامت و نشانه اجابت دعای فرد زائر اين است که او در دنيا حسينی عمل می کند، حسينی می انديشد و حسينی لب به سخن می گشايد. در چنين وضعيتي، او تجسم آيات الهی، احاديث و رواياتي می شودکه از جانب خداوند تبارک و تعالی درقرآن ذکر شده است و در سيره حضرت رسول اکرم (ص) و ائمه طاهرين(ع) ديده می شوند و يا اين که در احاديث معتبرِ موجود به آنها اشاره شده و در اختيار دعاکننده هستند.

امروز که از عاشورای سال شصت، نزديک به چهارده قرن گذشته است و حسين(ع) به شهادت رسيده است، بايد ديد که چه اعمالي موجب می شود تا ما شيعيان ايشان، در زمره ياران او قرار گيريم؟ اصولا اگر آيات نازل شده در روز غدير و سفارشات پيامبر عظيم الشان اسلام در غدير، آنطور که بايد، عمل می شد و جامعه دچار تفرقه، سر درگمی و شکاف نمی گرديد و مردم به آنچه خدا، رسول و ائمه طاهرين عليهم السلام گفته بودند عمل می نمودند، وضعيت مردم در طول تاريخ بعد از رحلت حضرت رسول اکرم (ص) به چه صورتی در می آمد؟ پاسخ این است که، امروز امامِ غايب نداشتيم. چرا غيبت برای حضرت حجه بن الحسن العسکری(ع) پيش آمد؟ واضح است که، در پسِ عدم توجه به دستورات الهی، رسول گرامی اسلام(ص) و ائمه طاهرين عليهم السلام، فاصله بين مردم و آنان آنقدر زياد شد که بيشتر آن بزرگواران، به دست مردم به ظاهر مسلمان، به شهادت رسيدند. بنابراين، غيبت حضرت حجه بن الحسن العسکری(ع) نتيجه رفتار مومنين و منافقين و کفاري است که در کنار ائمه حضور داشتند. در واقع برای حفظ سلامت حضرت مهدی عليه السلام وصلاح کار دين خدا، خداوند متعال چنين خواست تا اين دُر گرانمايه،که مردم قدر آن نشناختند و نشناخته اند، برای مدت معينی، از دسترس مردم عادی بدور باشد. زيرا برخی از نيکان، قادر به ملاقات با آن حضرت بوده و از جانب آنها نه تنها خطری امام را تهديد نمی کند بلکه امام(ع)، خود مشتاق ديدار ايشان است.

در خاتمه، از خداوند تبارک و تعالی تقاضای عاجزانه دارد تا نگارنده و خوانندگان گرامی، همواره مورد توجه و عنايت خاصه آن حضرت قرار داشته باشند.

نگارنده مطلب کُشته فتاده به هامون، ملتمس دعای خیر از قرائت کنندگان است.

جهت ذکر و ياد انسان شريف و بزرگواری، همچون محتشم کاشانی(رض)، اين عنوان برگزیده شده است.

عضو هيات علمي موسسه تحقيقات جنگلها و مراتع، تهران، صندوق پستي 13185-116 H.M.Arefi@rifr-ac.ir

1- ذالک الکتاب لا ریب فیه هدی للمتقین، سوره بقره آیه 2 ،

2- امام رضا(ع) به هنگام عزیمت به سمت مرو، در شهر نیشابور، خطاب به مردمی که تقاضای حدیث از ایشان داشتند، در حدیث نورانی سلسله الذهب فرمود " کلمه لا اله الا الله حصنی، من دخل حصنی امن من عذابی"، پس از اندکی تامل، سپس اضافه نمودند " به شرطها و شروطها و انا من شروطها"

. اکنون در شرايطی زندگی می کنيم که نزديک به1400 سال از شهادت آن حضرت گذشته است و در طول عمر خود به طور ادواری، شاهد سوگواری های پدران، مادران و بسياری از شيعيان برای حضرت ابا عبدالله الحسين و اصحاب گران سنگ ايشان بوده ايم. لعن و نفرين مردم بر يزيد ، عمر سعد، شمر و آل مروان را ديده ايم.بر اين اساس، در وهله نخست تحت اثر اين دانسته ها، ممکن است بدون مقدمه بگوئيم که بديهی است که اگر در آن ايام زندگی می کرديم، جزو اصحاب آن حضرت بوديم.

در حالی که اعتقاد داريم همه معصومين عليهم السلام زنده و حاضر هستند، با اين حال از نظر ظاهری، حضرت قائم (سلام الله عليه) حضور داشته و بر اعمال ما ناظر است.

امام حسين عليه السلام فرمود "من برای احيای دين جدم قيام کرده ام"

به نظر می رسد که اگر بدرستی بيانديشيم و خود و جامعه مان را با ميزانِ قرآن و سنت نبوی و ائمه طاهرين عليهم السلام بسنجيم، آنگاه به اين باور غم انگيز دست خواهيم يافت که در زندگي امروزين ما، زمينه برای امر به معروف و نهی از منکر توسط آن حضرت بسيار گسترده است، زيرا در اين زمينه، کوتاهي بسیاری وجود دارد.

السلام عليک يا ابا عبدالله اشهدانک کنت نورا فی الاصلاب الشامخه و الارحام المطهره لم تنجسک الجاهليه بانجاسها ولم تلبسک من مدلهمات ثيابها، سلام بر تو يا ابا عبدالله، شهادت مي دهم که تو نوری در اصلاب شامخ و ارحام پاک بودی، دوران جهالت هرگز مقام توحيد کامل تورا آلوده نکرد و غباري از شرکهای زمان شرک بردامان تو ننشست. اشهدالله و ملائکته و انبيائه و رسله اني بکم مومن و بايابکم موقن بشرايع ديني و خواتيم عملي و قلبي لقلبکم سلم و امري لامرکم متبع، من خدا، ملائکه، پيغمبران و رسولان خدا را به شهادت می گيرم که به شما ايمان داشته، به رجعت شما يقين دارم. هر قدمی که در راه دين بردارم و هر عملی که در زندگانی انجام دهم به دوستی شماست و دلم تسليم قلب پاک شما و کارم به تبعيت از امر شماست. اسئل الله بالشان الذي لک عنده و بالمحل الذي لک لديه ان يصلي علي محمد و آل محمد و آن يجعلني معکم في الدنيا و الاخره، يا ابا عبدالله، به حق شان و مقامی که تو در نزد پروردگار داری، از او درخواست می کنم که بر محمد وآل محمد درود فرستد و مرا هم در دنيا و آخرت با شما قرين و همنشين نمايد.

خوش آمد به كساني كه وراي اين روزهاي زود گذر فكر كرده و عمل مي كن

Tue, 06 Sep 2005 09:30:00 GMT

سلام به دوستاني كه ممكن است آنها را در آينده ببينم

ضمن عرض شادباش حلول ماه معظم شعبان، آرزو دارم كه به درك ارزشهاي معنوي آن و ماه بعد از آن نايل آييم. جهان بين، به تدريج خود را به شما معرفي مي كند. جهان بين در اين انديشه است كه هر دو جهان را ببيند و به هر يك از آنها به مقدار توصيه شده بها بدهد. اين جهان را به خاطر ممر و گذرگاه بودنش براي رسيدن به آن جهان، ارج بگذارد.از لجظاتش براي رسيدن به آن طرفِ گذرگاه، يعني محل دائمي، به نحو كاملا آگاهانه بهره برداري كند.

جهان بين به شما دوست عزيز به عنوان ::همسفر:: در اين گذرگاه، و ::همنشين:: در محل قرار مي نگرد. جهان بين به دنبال همسفران همفكري است كه دل به او ،كه ذكر نامش شرف ذاكر است، بسته اند.